της Ειρήνης Φλώρου | Ιστορικός Τέχνης
απόσπασμα από το κατάλογο της ομότιτλης έκθεσης, 2004

Δένδρα υπάρχουνε λογιών – λογιών.
Τα δένδρα που ζωγραφίζει η Κωνσταντίνα Συλίκου είναι δένδρα που ψάχνουνε τον χώρο τους ανάμεσα σε Γη και Ουρανό.
Είναι δένδρα που συνδιαλέγονται με τον «κόσμο» γύρω τους υψώνοντας τα κλαδιά τους προς τα πάνω σαν χορευτική επίκληση – ικετευτικό λίκνισμα – προσευχή, σαν παλλόμενη απορία – αναμονή – ερώτημα, αλλά και σαν σταθερή βεβαιότητα – απάντηση – πληρότητα, σαν θαυμασμός – σεβασμός και ύμνος προς το Θαύμα της ζωής, σαν έκσταση – ανάταση προς το φως, σαν χαρά και παιχνίδι – τέλος – με το άυλο του Ουρανού και το υλικό της Γης, με το αιώνιο – όλον εν και τις πρόσκαιρες – πολλές μορφές του. Δανείζεται το σώμα του δένδρου – πανάρχαιο σύμβολο ζωής – και το κάνει δικό της, για να διαλογιστεί μέσα από αυτό και να συνομιλήσει, να «βρει» το δικό της τον εαυτό.
Η ζωγραφική των δένδρων της Κωνσταντίνας δεν είναι, δηλαδή, παρά η αφορμή για τη χωρίς τέλος διαδικασία της αυτογνωσία στα βάθη του Ωκεανού και στα πλάτη του Κάμπου της Ύπαρξης. Αυτή άλλωστε είναι και η ουσιαστική λειτουργία της Ζωγραφικής καθώς και κάθε Τέχνης, τόσο για το δημιουργό όσο και για τον αποδέκτη, στο μέτρο που όντως επικοινωνεί με το έργο. Όπως έλεγαν οι Ρομαντικοί «Η Τέχνη συνδέει τη γη με τον ουρανό». Το ίδιο κάνουν και τα δένδρα της Κωνσταντίνας. Ο τίτλος ενός από τα παλαιότερα έργα της είναι: «Είδα τον κάμπο πέρα πλημμυρισμένο». Και προσθέτω:
« Είδα τον κάμπο πέρα πλημμυρισμένο από Ζωή, Φως και Χρώμα και Αρμονία παντού. Τα δένδρα φύτρωναν εδώ κι εκεί σαν δέκτες και πομποί αυτής της μαγικής ιεροτελεστίας της φύσης».