της Λουΐζας Καραπιδάκη | Ιστορικός Τέχνης

Τοπία με τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φύσης απεικονίζονται σε αυτήν τη σειρά έργων της Κωνσταντίνας Συλίκου. Οι ρεαλιστικές πινελιές συνυπάρχουν με τις ιμπρεσιονιστικές τάσεις και σε συνδυασμό με τις απόλυτα ατίθασες χρωματικές εξάρσεις συγκροτούν μια ενότητα ατμοσφαιρικών αναπαραστάσεων. Οι τοπιογραφικές συνθέσεις της είναι εύρυθμες με μια ιδιάζουσα γραφή, χωρίς ωραιοποίηση. Οι απεικονίσεις έχουν συχνά σαφείς αναφορές από τη φύση, αλλά στο σύνολο της η ζωγραφική ερμηνεία, αυθόρμητη και ελεύθερη, αποδίδει μια ιδιαίτερη ποιητική ατμόσφαιρα που παραπέμπει στις συνεχείς μορφικές αλλαγές του φυσικού τοπίου, καθώς πάλλεται από τους ανέμους. Πρόκειται ουσιαστικά για μια εικαστική γραφή, εντελώς προσωπική, που μεταφέρει στον καμβά την αληθινή αίσθηση της ευαίσθητης αρμονίας της φύσης.

της Χρύσας Κακατσάκη | Φιλόλογος- Ιστορικός Τέχνης

« Η φύση απεχθάνεται το κενό»
Αυτήν την άποψη του Αριστοτέλη φαίνεται να ενστερνίζεται η Κωνσταντίνα Συλίκου, αποτυπώνοντας την πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια με χρωματικούς όρους. Γνωρίζοντας ότι η φύση, ως πλήρες και οργανωμένο σύνολο, σηματοδοτεί, όλες τις εκφάνσεις της ζωής, επιλέγει κλαριά και φυλλώματα που αντιστοιχούν στη στεριά και τον αέρα. Τα κλαριά άλλοτε αποδίδουν τον πόνο, ακρωτηριασμένα και στερημένα από τα φύλλα τους, άλλοτε συμβολίζουν την κίνηση, καθώς τα περιδινίζει ο αέρας που δια περνά τις φυλλωσιές τους και άλλοτε τα κλαριά τους υψώνονται στον ουρανό σαν χέρια σε στάση ικεσίας. Το φόντο δεν εμμένει στην υπερβατικότητα που αγγίζει το μαγικό ρεαλισμό.
Η Κωνσταντίνα Συλίκου έχοντας στις αποσκευές της όχι μόνο την μαθητεία της κοντά στον αξεπέραστο δάσκαλό της Γιάννη Μόραλη, αλλά, έχοντας εμπεδώσει τις θεωρητικές αρχές του Διαφωτισμού, ξέρει πολύ καλά ότι ο άνθρωπος είναι υποδεέστερος από την παντοδύναμη φύση και όποτε αυτός της φέρθηκε αλαζονικά το πλήρωσε με πανάκριβο τίμημα. Με σεβασμό λοιπόν τόσο σε εκείνη, όσο και στις παραδοσιακές σχεδιαστικές και ζωγραφικές αξίες, τα έργα της μας καλούν να στοχαστούμε πάνω στην πολύχρωμη παλέτα της, με την περισυλλογή που της αξίζει, πολύτιμο αντίδωρο για την αρμονία και την ηρεμία που μας χαρίζει.