της Μάγδας Οιχαλιώτου | Αρχιτέκτων

Χαίρομαι και απολαμβάνω αυτήν την έκθεση στη μνήμη του Γιαννούλη Χαλεπά.
Σταματώ στο πορτρέτο του μπάρμπα Γιαννούλη από την Κωνσταντίνα Συλίκου. Ένα έργο που διαβάζεται και αποκαλύπτεται μέσα από την κίνηση, πού σε σπρώχνει να κινηθείς. Μου είναι οικείο, όπως η γνωστή φωτογραφία που πάνω της στηρίχτηκε η καλλιτέχνις, όμως αναγνωρίζω σ’αυτό την αποτύπωση και του δικού μου βλέμματος.
Ένα φόντο από κάρβουνο: ο κόσμος που τον κρατάει πίσω. Η έλλειψη κατανόησης, η αδιαφορία των χωριανών, βία και σκληράδα της μάνας. Ένα παρελθόν μαύρο, καρβουνιασμένο που όμως είναι δικό του, βιωμένο, η βάση του έργου ενός ανθρώπου που βγήκε απ΄ αυτά τα τραχιά χώματα της Τήνου.
Ένα και δύο και τρία επίπεδα διαφάνειας που υποδηλώνουν την αφύπνιση στον κόσμο του αιώνιου παρόντος, αυτού της Τέχνης.
Η μορφή του Χαλεπά ζωντανεύει, κινείται, αγγίζεται από το βάθος αυτού του παρόντος, κεντιέται, ξυπνάει στο τώρα.
Τα χείλη ροζ, όπως ενός παιδιού, τα μάτια θλιμμένα ή, μήπως στοχαστικά;
Βελονιές παίζουν βόλους και χαράσσουν πάμπολλες τροχιές φτιάχνοντας τα μαλλιά, τα γένια, τα φρύδια. Ίχνη ζωής!

Ένας μπάρμπα Γιαννούλης πολυδιάστατος στέκει εδώ και μας κοιτά. Μας καλεί να τον δούμε απ΄ όλες τις πιθανές πλευρές της όψης του. Σκιασμένο από το φούμο, χρωματιστό, παιδί, έφηβο, νέο, γέρο, ψυχικά διαταραγμένο και μαζί σοφό μέσα στη σιωπή του. Να κινηθούμε γύρω του και να ακούσουμε εντός μας τι έχει να μας πει για τους τρόπους που η Τέχνη πλάθεται από τα συναισθήματα για να τα υπερβεί.