της Κατερίνα Καζολέα | Ιστορικός Τέχνης

Η Κωνσταντίνα Συλίκου, αφού πέρασε από διάφορα καλλιτεχνικά στάδια, ξεκινώντας από την ανθρώπινη φιγούρα, προχωρώντας στην εξπρεσιονιστική τάση της nouvelle figuration και συνεχίζοντας στην απόδοση του χώρου και της φύσης, δουλεύει με λάδια, ακρυλικά και μικτές τεχνικές, στις οποίες χρησιμοποιεί φύλλα χρυσού, σκόνες, κόλλες, γύψο, σπάγκο κ.α..

Η σειρά Δένδρα – Σχέδια χαρακτηρίζεται από ηρεμία, απαλότητα, λυρική απόδοση του φυσικού χώρου και ποιητική προσέγγιση του θέματος, ενώ τα ίδια τα δένδρα σαν ψυχογραφήματα ζωντανών υπάρξεων, αποπνέουν μια αίσθηση μοναξιάς.

Οι σχεδιαστικές αξίες έχουν στο έργο της συχνά την ίδια βαρύτητα με τις χρωματικές. Η αγάπη της για το σχέδιο που εμφανίζεται και με τη μορφή γραφισμών, διατηρείται ακόμα και στις χρωματικές συνθέσεις της, όπου δημιουργεί ανάγλυφες γραμμώσεις, είτε με την επικόλληση χαρτιού με ραβδώσεις πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια, είτε διαμορφώνοντας με τα δάκτυλα την πυκνή χρωματική πάστα σε αυλάκια.

της Κορίνας Χρυσάκη | Φιλόλογος

Δένδρα που ταξιδεύουν.
Τα δένδρα της Κωνσταντίνας Συλίκου, ονειρικά δεμένα με άφθαρτες μνήμες, στέκουν ασάλευτα, ανέπαφα από το χρόνο με τη σοφία της αθωότητας τους γεμάτα φως και σκιές, ευθραυστότητα και δύναμη.
Άλλοτε γυμνά κι άλλοτε με πυκνά φυλλώματα «με τα μεγάλα τους χέρια διακλαδωμένα στο άπειρο», όπως έλεγε ο Ελύτης, ψιθυρίζουν τα αιώνια μυστικά του κόσμου, ριζωμένα στο γήινο σώμα, κι όμως, πάντα ελεύθερα.
Το φυσικό τοπίο αποδίδεται αφαιρετικά, σχεδόν ποιητικά με ήπιες χρωματικές μεταβάσεις που υπηρετούν το λυρισμό της εικόνας και την αρμονία του σχεδίου και των χρωμάτων.
Τα δένδρα, μέσα από την εικαστική ματιά της ζωγράφου, προβάλλουν σε τοπία μυθικά, νοσταλγικά δεμένα με ό,τι αγαπήσαμε: τον ήχο του νερού μιας βουνίσιας πηγής, τις μυρωδιές από το νοτισμένο χώμα που ανασαίνει οδηγημένο θαρρείς από έναν υπόγειο σφυγμό, τη γεύση των ώριμων καρπών που τραγουδούν τις εποχές και βέβαια τα ίδια τα δένδρα, τις λυγερές μορφές που ρίζωσαν στο νου και την ψυχή μας. Το έργο της Κωνσταντίνα Συλίκου δεν αναπαριστά μόνο το προσωπικό της βίωμα. Ιχνογραφεί, με έναν τρόπο αρχέγονο, τους κοινούς τόπους μιας πανανθρώπινης γεωγραφίας.